WL | Tekst & Fotografie

Recreatie: maar wel georganiseerd graag

Recreatie: alles wordt 'georganiseerd'.

In je vrije tijd gewoon een stukje fietsen, of motorrijden, wandelen. Dat leek eigenlijk altijd de gewoonste zaak van de wereld.

[Column] Taxichauffeur

Precies op het afgesproken tijdstip rijdt de Mercedes van de treintaxi voor, enkele minuten ervoor aangekondigd door een - geautomatiseerd, maar toch - telefoontje. Die taxi brengt me  voor vijf en een halve euro naar het station: dat scheelt gezeul met koffer en tas naar de bushalte. Waar je vervolgens nog maar moet afwachten of en hoe laat de bus komt.

RingFlash column

In de jongste RingFlash (jaargang 3 - nummer 2) heb ik een column geschreven n.a.v. het verschijnen van mijn boek Compositie in digitale fotografie. Ringfoto is met 2500 aangesloten winkels de grootste foto-retailorganisatie in Europa. In ons land zijn 135 fotowinkels bij de organisatie aangesloten. Op www.ringfoto.nl zie je welke.

RingFlash heeft een oplage van 50.000 exemplaren.

Grenzen aan de milieuzorg - op de camping

Over camping Oetztal in Längenfeld, Oostenrijk, niets dan goed. Mooi gelegen, aardige mensen, prima voorzieningen, in elk geval in de winter. Wij waren er deze winter, rond Oud en Nieuw.Maar er is één onderdeel dat ons minder beviel. Hetgeen vreemd mag klinken uit mijn mond. Want: het betreft de milieuzorg op de camping.Thuis dragen wij ons steentje bij aan het milieu. Niet overdreven, maar toch. Energiezuinig huis (wandverwarming, zonnepanelen, schelpen in de kruipruimte), in de stad gebruiken we doorgaans de fietsen, rustig rijden met de auto, dat werk.

Motorrijden - wat is dat toch? [Column]

 

Er zijn motorrijders, zo bleek mij in de afgelopen dagen in Zwitserland weer, die bij het zien van een bocht al direct meer gas geven. Want motorrijden is, in hun wat kinderlijke visie, vooral zo hard mogelijk door een bocht vliegen. Geen aandacht voor de omgeving, maar liefst met iets de grond raken. Stoer!

Belgische wafels en BTW

 

Oostende, Vlaanderen, stad aan de Belgische kust. Wij onderbreken de rit met de Kusttram (geweldig vervoermiddel!) voor een wandeling door deze stad. En dat maakt hongerig, dus wat is er op zo’n moment plezanter dan een kopje koffie met een Belgische wafel?

Christen-extremisme: ook niet goed

'Jeugd 's avonds laat niet in café', lees ik vandaag op de voorpagina van Trouw, op zijn minst van oorsprong een christelijke krant. En dus is dit een onderwerp dat best in deze krant op deze pagina past. Maar dat is niet waarom ik dit stukje ben gaan lezen.

Zondagsrust

Tweet this

Tweet this

Een collega-schrijver waarmee ik vorig jaar een trip per motor maakte naar - en op uitnodiging van - Denemarken stuurde mij gisteren de link toe naar zijn, kennelijk eerst nu gepubliceerde artikel. Vandaag, zondag, zie ik die link en ben benieuwd wat hij er van gemaakt heeft. Een klik op de link laat echter het volgende zien:

Prettige Kerstdagen!

Hier brandt de kachel, de sinaasappelen zijn uitgeperst, de kaarsje wapperen een vrolijk lichtje. Op de radio (Radio 4) komt de uitzending uit een opvangtehuis voor daklozen. Een fenomeen dat mij altijd bezig houdt. Want waarom is iemand dakloos? Is dat een keuze, een noodlot, iets anders nog?

Cuba: mooi en triest

Een week Cuba. Schitterend land, geweldige cultuur. Rijke kleuren, arme mensen. Swingende muziek, lijf en ziel verkopende tienermeisjes. Amerikaanse benzineslurpers, bus 33 uit Rotterdam-Overschie (war ik ooit woonde en altijd bus 33 van en naar het centrum nam). Rijk aan grondstoffen, maar arm aan industrie.

Ergens, in een straatje achteraf, zat dit meisje. Op het trottoir. Ze leek al wel gewend aan mensen die op hun knieën een foto van haar maken. Waar zou ze aan denken?

[Column] Hazes

Onlangs moest ik lang wachten op mijn computer. Downloaden, uploaden, het zou twee uur duren om het navigatieapparaat voor de motorfiets weer up to date te maken. Ik besloot de tijd te doden (..) door naar de documentaire over André Hazes te kijken. En daar heb ik geen seconde spijt van!

Nee, ik ben niet bekeerd door de 'muziek' van Hazes. Het is niet om aan te horen. Nee, ik ben ook niet bekeerd door de persoon Hazes. Ordinair, zuipschuit en geen aandacht meer voor zijn familie en eerder verwekte kinderen. Allemaal weinig verheffende zaken.

Dat ik toch geboeid naar de documentaire heb zitten kijken heeft met een paar zaken te maken. In de eerste plaats geeft zo'n programma een goed beeld van de leegheid van 's mans bestaan. Op het allerlaagste niveau van wat je menselijke beschaving zou kunnen noemen. Let wel: niet iedereen kan hoogleraar worden. Hoeft ook niet. Maar waarom zouden we massaal zoveel aandacht schenken aan iemand wiens belangrijkste prestatie toch lijkt te zijn het drinken van zoveel bier zonder permanent straalbezopen te zijn?

De documentaire geeft ook een mooi inkijkje in de omgangsvormen in die wereld. Kinderen zijn poepies (ja, als je vrouw je verlaat ineens wel), een vrouw die stopt waardoor je met de auto tegen haar wagen rijdt is een kuthoer, en André at voor een optreden gewoon een burgerpot (woorden van zijn schoonvader). Zonder optreden is dat misschien wel elke dag kaviaar.

Is de waardering van zijn geluid een kwestie van smaak? Nee, natuurlijk niet. Het is een kwestie van kwaliteit, in dit geval van het volledig ontbreken daarvan. Het is het op één lijn stellen van de krassen van een kleuter met een werk van Picasso. Of een kiekje van je schoonmoeder met een portret van Stephan Vanfleteren. Of, bij het ontdekken van een hommel in een bloem denken dat je The Origin of Species van Darwin hebt herschreven.

Knap gemaaakt, die documentaire. Je voelt wat de maker wil zeggen en hij slaagt daarin zonder de hoofdpersoon voor het hoofd te stoten. Al is dat laatste nou ook weer niet zo moeilijk: hij zou het toch niet begrijpen.

Aandoenlijk, die mee-blèrende lieden tijdens de concerten van Hazes. Een kwestie van smaak? Neen. Die mensen ontbreekt het gewoon aan onderscheidingsvermogen. En dat heeft alles te maken met de inhoud van je bovenkamer. Dus laten we het vooral niemand kwalijk nemen als Hazes zijn of haar favoriet is.

Welkom in ons land - of toch niet? Verkeersbureaus...

Verkeersbureaus in ons land zijn er op uit hun land in Nederland te promoten. Opdat zoveel mogelijk Nederlanders besluiten hun vakanties, lang en kort, in dat land door te brengen. Alle vakantielanden hebben zo'n verkeersbureau: er zijn er wel vijftig, blijkt uit de website van TourPRess, een vereniging van vooral gepensioneerde journalisten die hun werkzame periode wat oprekken door zwaar onder de marktprijs reisverhalen aan kranten en tijdschriften aan te bieden. Goedkoop op vakantie heet dat, ten koste van de professional die wel zijn brood met dit machtige vak wil of moet verdienende.

De aanpak van die verkeersbureaus verschilt hevig. Kijk maar.

Voor het grootste motorblad van ons land schrijf en fotografeer ik toeristische reportages. Als ik me met een idee of thema tot een verkeersbureau wend zijn er globaal twee typen reacties. De uitersten: 'O, wat leuk, zullen wij een programma samenstellen, wat wil je precies?' versus 'Nee, dat past niet in ons beleid en nee, zeker niet in deze periode en wij vergoeden alleen een glas kraanwater per dag'. En alle varianten daar tussen.

Mijn reportages in het betreffende tijdschrift omvatten altijd zes volle pagina's. Soms zelfs meer. Je zou zeggen: dat is - omgerekend in advertentieruimte - best wat waard. Veel verkeersbureaus beseffen dat gelukkig ook en handelen daarnaar. Maar er zijn er ook die drempels blijven opwerpen: hoe meer hoe liever, lijkt het.

Zo wilde ik laatst een stad in het zuiden van Europa bezoeken. Die maakt reclame met haar toegankelijkheid voor motorfietsen. Niet zo'n gek onderwerp voor een motorblad, lijkt me.

Het Nederlandse kantoor van het verkeersbureau diende mijn aanvraag eerst voor te leggen aan het hoofdkantoor in het land van bestemming. Dat duurt even. Vervolgens bleek de beoogde datum een nationale feestdag aldaar. Kan gebeuren. Motor huren. Ja, vergoeden we, maar alleen de huur. En dat moet je wel eerst zelf voorschieten. Als er op de originele (!) factuur ook maar één ander bedrag voorkomt dan de huur, zullen wij niet vergoeden. En na afloop instapkaart inleveren. Moet van ons hoofdkantoor. Nee, het hotel regelen wij. Maar bij het uitchecken weet het hotel van niets en willen ze het nummer van mijn creditkaart noteren. Nee, een handtekening zet ik niet. Pfff...

Kijk, die willen graag dat je hun land promoot. 'Fijn dat je komt. Kunnen wij nog iets voor je doen...?'

De verleiding is groot een paar verkeersbureaus te noemen die uitblinken in het uitvoeren van hun hoofdtaak. Maar dan zou ik ook de tegenovergestelde voorbeelden moeten noemen. Bij die gedachte echter krijg ik het Spaans benauwd. Want dan mag ik daar misschien wel nooit meer komen.

 

Vliegen: alles goed geregeld?

Het is mijn hobby niet, vliegen. Mensen die elke vrije minuut besteden aan het spotten van vliegtuigen begrijp ik al helemaal niet. Ik heb wel eens staan luisteren naar de conversaties die deze hobbyisten voeren. Je gelooft je oren niet.
Maar vliegen moet af en toe. Nou ja, er moet niks, maar als ik zo nodig een fotoworkshop in Zuid-Afrika wil geven dan zijn er toch maar weinig serieuze alternatieven. En ook binnen Europa is het vliegtuig het aangewezen vervoermiddel voor een kort bezoek aan de Donau-delta in Roemenië (vogel/fotografiereis) of een nieuwe fotoreis naar Bosnië (natuur, cultuur, geschiedenis), zoals die voor 2010 op het programma staat (vrijblijvend aanmelden kan).

Hoogte- en dieptepunten

Hoeveel hoogte- en dieptepunten kan een mens binnen enkele uren verdragen? Geen idee, maar soms komen de grenzen angstig dichtbij.
De fysiotherapeut stelt voor maar even het overleg met de neuroloog af te wachten, komende maandag. Een redelijk advies, maar dat had ook even per telefoon, SMS of e-mail gekund. Dieptepuntje dus. Maar ook een beetje een hoogtepunt: ik was er wel even uit.
Foto's toegestuurd gekregen uit Mauterndorf. Daar zouden wij nu eigenlijk zijn. Er ligt onwaarschijnlijk veel sneeuw op de camping. Dieptepunt: dat maken wij dus niet mee. Hoogtepunt: de groep daar heeft het reusachtig naar de zin!

Over natuurfotografie, competitie en een jury

Liefhebbers van jagen, vissen en natuurfotografie hebben een aantal zaken gemeen. Ze zijn graag in de natuur en ze zijn graag met hun spullen bezig. Fotografen met hun camera's, lenzen en statieven, vissers met hun hengels, haakjes en aas. Beide groepen laten weten 'dat het zijn inde natuur' het belangrijkst is.

Nou zijn er inderdaad viswedstrijden, maar het is maar een heel klein groepje dat zich daar mee bezig houdt. Verreweg de meeste vissers gaan alleen, of hooguit met twee of drie vrienden, op pad om hun hengeltje uit te werpen. Fotografen doen dat ook. Alleen, met een fotoclubje of een paar goede vrienden.

Veilig... zonder helm

Deze column staat nu in Moto73:

De blokjes op de benzinemeter waren zo goed als verdwenen. Sinds ik een keer met een testmachine ergens in Frankrijk op zondag uit een op een aanhanger geladen 4x4 jeep een liter van het onmisbare vocht heb moeten peuteren, let ik extra goed op mijn energiemeter. Geen blokjes meer betekent de hoogste tijd om een benzinestation op te zoeken. Trouwens, ik ben bijna thuis en ik zet het liefst niet de motor met een lege tank weg. Want de eerstvolgende keer dat ik op stap ga heb ik ongetwijfeld haast. En dat is zeker het geval als de tank bijna leeg is. Tanken dus. Nu.

Geboortedatum...

Twee zaken dienen er vanmiddag in het ziekenhuis te gebeuren: een röntgenfoto maken en bloed prikken voor onderzoek. Met een allergie voor uniformen - en dat zijn die witte pakken en pakjes in mijn ogen - altijd een hachelijke zaak. Bij het zien van een uniform krijg ik namelijk een bovenmatige neiging om aan te tonen dat ik zelf wel bepaal wat er gebeurt. Hetgeen helaas niet altijd mogelijk blijkt.

Route 33. Bloed prikken. Mijn ponskaartje - ook al wit - blijkt niet meer up to date: dat moet worden vervangen. Zo gebeurd. En ik ben ook al gelijk aan de beurt: kamer vier, op de rode stoel gaan zitten. Gelukkig ben ik niet kleurenblind en ik vind zonder enige aarzeling kamer vier. Want lezen kan ik: het belang van deze opmerking wordt straks duidelijk.